Author: Baldomero Iglesias Dobarrio (Mero)

Na Carballeira de Cangas, nunha festa de campo días antes da Romaxe Aquel iluso cargado de soños...

Meu amigo de tantas andainas, da mesma orixe: Vilalba; de tantos soños que chegaban mesmo a...

Moitas veces teño pensado dar conta de moitas daquelas ansias polas que cabalgo os meus tempos....

Pode morrer un cantor? Non sei se se pode dicir que un cantor morre, nin sequera que se perde no...

Por sorte, en Lugo coñecémonos todos nos tempos a relacionar, e mesmo quen viñemos de fóra, aínda...

Luís González, de pseudónimo Ferreiro, xa para sempre desde a clandestinidade. Era un gran cantor...

Parafraseando a cantiga do Seca Afonso, eran fillos da madrugada, de calquera amencer de luz para...

Hai dous xeitos fundamentais de loita nos que todos nos movemos para facer vida, para construír un...

Era un día de Nadal, día de grande alegría -así din algunhas letras dos cantos deste tempo que se...

O máis importante das persoas –penso eu– é a súa compaña, o camiñar conxunto levando o tempo entre...

Hai xa moitos anos, a principios ou mediados dos setenta do século pasado, cantaba na miña fráxil...

Volvín un día a Vilachá, despois da bifurcación que me tenta para escoller entre Monforte ou...

Tiña toda a humanidade metida naquel saco roído por todos os desamparosTodas as persoas teñen o...

Chamábase Chus e tocaba o violín. Era alta e boa moza. Tiña no rostro a marca dun accidente de...

A Antonio Gandoy chamábao todo o mundo o cura da bicicleta. Era ese o seu medio de transporte....

O señor Valentín era un maleteiro que había na cidade de Lugo cando eu era aínda moi pequeno. Era...

Chamábase así e era un comunista dos de antes, dos auténticos, dos de sempre. Entrañable. Deses...

Debo advertir, antes de nada, que non poderei, nin quero, ser obxectivo nas miñas verbas, aínda...