Agora que na escola se trata de traballar con proxectos escolares transversais, que motiven, que teñan que ver coa realidade próxima, que teñan raíz no territorio, na comunidade local e na actualidade como parte da historia viva e dinámica, … Como ignorar o acontecer, o debate, o diagnóstico científico, ecolóxico, histórico, económico etc.?
Un consenso sobre igualdade, inclusión, diversidade lingüística, o medio ambiente, e os dereitos humanos é moito mellor que todo o contrario.
Como desenvolver un proxecto transversal nun centro da ría de Arousa sobre o potencial biolóxico, marisqueiro e económico da súa ría sen pronunciarse sobre os efectos dunha perda da calidade das augas ou dun incremento da súa temperatura por causa dunha macrocelulosa rexeitada no veciño Portugal? E en Terra de Montes, como ignorar o debate sobre as consecuencias ecolóxicas e sociais dunha minería como a de Doade, da que falamos neste número?
Ou como explicar o acontecer internacional eludindo unha análise sobre o dereito internacional humanitario, sobre o concepto de xenocidio, sobre a razón de ser da ONU, sobre a historia dramática do pasado século. Tratarase quizais de eludir todo “risco” de polémica e centrarse, como no franquismo, nunha laudatoria e sen complexos adoutrinante historia dos reis Católicos e do Imperio Español?
Non será que o problema de fondo é que a ultradereita está conseguindo cambiar os marcos da conversación pública así coma os consensos básicos, eses “grandes acordos” que se daban por suposto como moral e politicamente aceptables pola maioría da sociedade?
Non é unha cuestión menor, porque aínda que non se levaran a pleno efecto nin se profundasen o suficiente, estarmos como sociedade de acordo en que a igualdade, a inclusión, un estado protector, o respecto á diversidade cultural e lingüística, un medio ambiente respectado, e unhas normas internacionais baseadas nos dereitos humanos de todas as persoas etc, son algo moito mellor que todo o contrario. Nas ditaduras e nas súas escolas non hai debate aberto, nin análise, nin rigor científico, nin proxectos educativos transversais … nin moito menos neutralidade ideolóxica.
