Quen ansiamos un mundo mellor a miúdo tendemos a caer na amargura. A distancia entre o que queremos e o que é pode ter o tamaño da maior das montañas e deitar sobre o ánimo unha sombra inmensa. Con demasiada frecuencia, equivocámonos pensando que porfiar nesa distancia animará a alguén a percorrela, e acabamos practicando algo así como unha militancia da queixa na que, máis que observar e resaltar o ben, nos dedicamos a buscar e denunciar permanentemente o que está mal. É unha teima perigosa que, nas máis das veces, acaba por asombrar o noso ollar e máis o noso ánimo e levarnos ao pesimismo e a desesperanza.

o Ben evita os palacios, e chega por camiños pequenos, montado nunha humilde burriña

O mundo está cheo de males, mais o que a nós nos move é unha Boa Nova. A mensaxe máis fermosa de Xesús nada ten a ver co medo e a tristeza: desde aquela montaña e rodeado de sombras, o nazareno predicaba un “Felices!”, “Benaventurados!” ou “Alegrádevos!”, segundo a tradución. E ensinaba que a maneira de acabar co mal é observando, amando, alimentando e reproducindo o ben que xa existe entre nós, que -por pequeno que pareza- garda dentro de si toda a forza de Deus. O grao de mostaza que só cumpre regar. Vivimos nun mundo cheo de imperfeccións, mais no que, así e todo, reina o Ben.

“Como que reina o ben? Os palacios están ocupados por tiranos a cabalo!”, haberá quen retruque. Pero é que o Ben evita os palacios, e chega por camiños pequenos, montado nunha humilde burriña (Lucas, 29). E o evanxeo dinos que a alegría que este Ben é quen de provocar, faría clamar as mesmísimas pedras.

Por iso, este ano, queremos encontrarnos e celebrar en Bascuas que “se nós calamos, as pedras cantarán”. Sabedoras e sabedores de que o mal e as dificultarades existen -e, de feito, parecen mais presentes e ameazadoras que nunca- queremos esconxurar a desesperanza, e encontrar no ben e a beleza que nos rodea a alegría e a forza de Deus para cambiar o mundo. Queremos homenaxear particularmente a música popular, como vehículo do encontro e expresión comunitaria da alegría, e converter a Romaxe deste ano en fermento de esperanza. E -contigo- queremos celebrar que na humildade que sabe a terra, nos ollares amorosos cara o estraño, na forza de quen pensa primeiro en dar que en recibir, na beleza que nos rodea en toda parte (e non tiña por que ser así), nos sorrisos e o cariño capaces de abrollar até no inverno… hai motivos abondo para cantar e agradecer.

Vide á Romaxe porque o encontro real nos fai máis humanos; porque cantarmos xuntos alimenta o espírito; e xantarmos xuntas quence o corazón. Porque a nosa fe se multiplica relembrando xuntos o sermón do monte; e agradecendo xuntas que a bondade e a xenerosidade, pese a todo e contra todo, teñen a última palabra.