Temos máis de 7.000 persoas vinculadas a colectivos pacifistas
Valadares subliña que, malia todo, en Galiza “hai organizacións capaces de facer unha lectura correcta e mobilizar as rúas”, poñendo o foco na Plataforma Galiza pola Paz, que agrupa colectivos diversos cunha mensaxe común: máis armas non significan máis seguridade.
Desde Compostela, Anjo Amenedo, portavoz do Comité Anti-OTAN de Compostela (CAOC), coincide en que estamos ante un punto de inflexión. “No último ano percibimos unha preocupación crecente polo rearmamento e pola reconversión da industria civil en militar. A conciencia está a medrar”.
Amenedo vai máis alá e sinala directamente á Alianza Atlántica: “A OTAN é o brazo armado do imperialismo. Non é defensiva, é ofensiva. Se quixésemos seguridade, falaríamos dunha nova orde internacional baseada na soberanía dos pobos e na cooperación, non na imposición”.
Un dos debates centrais do momento é se o pacifismo pode convivir co dereito dos pobos á autodefensa. Para Valadares, a clave está en separar conceptos: “Defender a soberanía non implica asumir o marco da OTAN nin xustificar aventuras imperialistas”.
Engade, “non pode caer nas trampas retóricas das potencias”, e debe partir de dous principios: soberanía e ausencia de inxerencias. “Non hai receitas simples, pero si a obriga de non tragar relatos prefabricados”.
A guerra tamén se fabrica aquí
En Vigo, cidade industrial e portuaria, a conexión entre militarismo e economía é especialmente visible. Diego Lores, do Espazo Aberto Antimilitar, lembra que “a guerra non está tan lonxe como pensamos. Comeza aquí, nas fábricas, na banca que a financia, no silencio institucional”.
Galicia conta con aproximadamente 8.500 militares en activo.
Lores defende a obxección fiscal ao gasto militar como ferramenta de desobediencia civil: “Non é evadir impostos, é desviar cartos da guerra cara proxectos sociais. Todas colaboramos co militarismo queiramos ou non, e todas podemos tamén negarnos”.
Sobre o argumento do emprego, é claro: “Apostar pola industria militar co caramelo do traballo é unha tolemia que non podemos asumir sen espírito crítico”.
Valadares engade unha reflexión estrutural: “Non é posible ser un país de paz sen cuestionar o modelo produtivo capitalista. O imperialismo é a fase que adopta ese modelo cando precisa novos mercados, e iso faise con armas”.
Lonxe de ser un movemento nostálxico, o pacifismo galego amosa sinais de renovación. “A mobilización contra o xenocidio palestino é histórica”, destaca Valadares. “Máis de 1.400 convocatorias en dous anos. Iso demostra que hai un pobo capaz de poñerse na pel doutro”.
Amenedo ve aí unha oportunidade: “Ese movemento contra a guerra debe confluír coa defensa do territorio fronte ao espolio mineiro. Todo está conectado”.
Economía de guerra, recorte social
As cifras falan soas. “Dos 800.000 millóns do plan Rearm Europe, a Galiza corresponderíalle achegar uns 4.800 millóns”, calcula Valadares. “Con iso financiamos toda a sanidade pública un ano enteiro. Ou o ensino público durante dous. Para todo non dá”.
O sector da defensa xera en Galiza uns 4.500 postos de traballo
E a pregunta segue sen resposta: “Ninguén explicou que se vai mercar nin como se vai pagar. Esa opacidade deberiamos combatela colectivamente”.
Desfile militar
En maio de 2026, Vigo acollerá o Día das Forzas Armadas. Para os colectivos antimilitaristas non é un acto neutro. “Estes desfiles normalizan o militarismo”, denuncia Anjo Amenedo. Lores lembra que “concellos e Xunta poderían negarse a acollelos, pero non o fan”. A Plataforma Galiza pola Paz prepara accións para denunciar “un espectáculo que banaliza a guerra”.
Mapeo de pacifistas
Galicia:
Plataforma Galiza pola Paz (galizacontraaotan.gal) é o principal espazo de coordinación con máis de 30 colectivos.
España:
O centredelas.org e luchainternacionalista.org son os movementos que agrupan as grandes organizacións.
No mundo:
progressive.international é un movemento global que une organizacións da esquerda internacional xunto con blackallianceforpeace.com.
“Apostar pola industria militar co caramelo do emprego é unha tolemia”
(nonaogastomilitar.arkipelagos.net)
A obxección fiscal é un tipo de pacifismo?
A Obxección Fiscal (OF) é un acto de desobediencia civil que consiste en, á hora de facer a declaración da renda, non pagar ao Estado os cartos que este dedica á guerra e á súa preparación. A OF non supón evadir impostos, senón desviar cara a proxectos sociais a cantidade que sería destinada a fins militares.
Aínda que non teñamos a obriga de pagar o IRPF, todas pagamos impostos cos que, queiramos ou non, se financia o militarismo. Do mesmo modo, a obxección fiscal podemos facela todas. E, se non queremos recorrer á OF, aínda podemos reclamar do goberno que o dereito a non colaborar cos gastos militares sexa recoñecido e respectado.
Como se conciencia a cidadanía de que desde un barrio se pode parar a guerra?
A guerra non está tan lonxe como pensamos. A súa industria precisa dun marco cultural e material que a posibilite. En Vigo e na Galiza lemos novas que falan de darlle máis pulo á industria. Exemplo: Zona Franca e Asime lanzan en Vigo a primeira aceleradora de empresas de seguridade e defensa de Europa
(https://www.farodevigo.es/gran-vigo/2026/01/18/zona-franca-asime-lanzan-vigo-125788863.html)
Moitos movementos no Estado levan anos denunciando o papel da banca na industria da guerra. Temos posibilidade de escoller na nosa vida cotiá con quen colaboramos; por exemplo, podemos apostar pola banca ética como Fiare ou seguir alimentando a industria deixando cartos no BBVA ou Santander.
Obviamente, a xente temos un papel importante en vixiar os gobernos e políticos. Neses espazos tómanse decisións relevantes para nós: vender armas a determinados países, aumentar o gasto na OTAN, denunciar políticas violentas das potencias mundiais…
Diego Lores, do Espazo Aberto Antimilitar de Vigo. Uns dos carteis do colectivo contra a guerra. Foto cedida
Creo que levades máis de dez anos, tedes calculado como vai evolucionando o número de obxectores fiscais en Galicia e no barrio?
Trátase dunha acción máis de outras que denuncian o exceso de militarismo nas nosas vidas. Nestes anos vimos cambios importantes na declaración da renda que impactan e dificultan a realización da OF. Malia que as cifras non son moi elevadas, en 2025 9 persoas fixemos OF, para nós ten relevancia.
Aproveitamos ese momento do ano para lembrar(nos) que temos opcións concretas de desobedecer, ao tempo que visibilizamos e apoiamos iniciativas que si pulan pola xustiza social.
Esta acción tamén cuestiona o papel de Galicia dentro do Estado e as súas obrigas internacionais. Asumides ese conflito político?
Si, claro. Aquí tamén se toman decisións ao marxe da política estatal. En maio de 2026 Vigo vai acoller o Día das Forzas Armadas. O pasado ano acolleu o da Policía Nacional.
Concellos ou Xunta poderían tomar posición nestes asuntos e negarse a acollelos. Á vista de que non o fan, a xente temos a oportunidade para reflexionar sobre o impacto destas celebracións nas nosas vidas, nun contexto mundial de moita violencia.
Faremos unha chamada a rexeitar, ou cando menos non banalizar, este tipo de actos. Iremos dando información no seu tempo.
No 2024 o gasto per cápita foi de 304 €/hab. e no 2025 estímase arredor de 704 €/hab. destinados a gasto militar. Todo sen recortar gasto social, segundo o goberno. Que che din estas cifras?
Os números non o aguantan todo. Todos temos claro que, se na casa gastamos a nómina nun Mercedes, van quedar menos euros para outros aspectos, como comida, vivenda ou lecer… Nas contas do Estado o mesmo.
É necesario pensar qué nos dá seguridade e ver se os gastos actuais a garanten realmente. Máis e mellores políticas sociais, de vivenda, educativas ou sanitarias non garanten mellor unha vida digna?
En Galiza temos industria como Navantia, Urovesa e mesmo a de drones, que viven da fabricación militar. Como lle explicamos aos galegos esta situación?
Co lema “a guerra comeza aquí” e, polo tanto, podemos tamén parala.
Apostar pola industria militar co caramelo do emprego é unha tolemia que non podemos comprar de xeito acrítico.
“O rearme non é defensa: é saqueo e control social”
(@ComitéAnti-OTANdeCompostela)
Para comezar, podes describir o Comité: como nace, cando, quen o integra.
O Comité Anti-OTAN de Compostela foi constituído na primavera de 2024, configurado por un conxunto de activistas procedentes de diversos ámbitos da esquerda política e social antiimperialista galega.
A maioría dos que hoxe conformamos o CAOC somos militantes veteranos; algúns de nós xa participamos na década dos 80 do século pasado no movemento contra a OTAN e no movemento pola insubmisión ao SMO.
Como percibides a sociedade galega en relación ao antimilitarismo? Sentides que o voso traballo ten respaldo, hai movementos activos en Galicia ou a xente aínda é reticente a cuestionar o militarismo e o papel da OTAN?
No último ano constatamos unha progresiva mudanza positiva en cada vez máis amplos segmentos do noso pobo respecto á ameaza de guerra que o binomio OTAN-UE prepara contra Rusia.
O incremento dos gastos militares, a reconversión de industria civil en militar, as cada vez maiores voces reclamando a reimplantación do servizo militar obrigatorio, as declaracións belicistas dos líderes da UE, o xenocidio do sionismo contra o pobo palestino, o endurecemento do imperialismo nas súas agresións e guerras de rapina —Siria, Venezuela, Cuba, Irán…—, a reactivación do fascismo como alternativa que contempla a oligarquía para manter a dominación de clase da burguesía, configuran un cadro xeral de lóxica preocupación, e o horizonte dunha III Guerra Mundial é considerado cada vez máis factible.
A inquietude e preocupación de cada vez máis xente aínda non acadou o suficiente grao de madurez e conciencia para transitar cara á mobilización social. Ata agora, as actividades que vimos realizando como CAOC, conxuntamente co resto de comités anti-OTAN e antifascistas da Galiza, ou mediante a Plataforma Galiza pola Paz, teñen sido modestas.
Mais, sen dúbida, hai unha mudanza real que, máis cedo que tarde, cristalizará na recomposición dun movemento contra a guerra que debe confluír co movemento en defensa do noso territorio fronte ao saqueo mineiro do país por parte das multinacionais, vinculado co rearme en curso.
Os gobernos “venden” a OTAN como seguridade e defensa colectiva. Vós dicides que impulsa a militarización e a guerra. Como llo explicamos á cidadanía?
A OTAN é o brazo armado do imperialismo. É unha organización militar ofensiva que naceu para facer fronte á Unión Soviética. Desaparecida a URSS en 1991, a OTAN non só non se disolveu, senón que leva décadas ampliándose e fortalecéndose. Procura manter unha orde internacional baseada na imposición da hexemonía e dominación occidental sobre o conxunto do planeta.
A seguridade global será o resultado dunha nova orde internacional alicerzada na soberanía plena dos pobos e na colaboración mutua de todas as nacións en igualdade de condicións.
Anjo Amenedo, do Comité Anti-OTAN de Compostela. Manifestación contra o desfile das forzas armadas previsto en Vigo. Foto cedida
Falades de falta de transparencia e de debate público. Que información se nos está ocultando sobre gasto militar, participación en conflitos ou venda de armas?
Os gobernos da UE menten descaradamente sobre as súas verdadeiras intencións de provocar unha guerra contra Rusia, como primeiro capítulo da guerra que o conxunto do imperialismo pretende declarar á China para tentar desesperadamente evitar o declive dos EUA e impedir pola forza un mundo multipolar rexido por relacións internacionais máis xustas e igualitarias.
O control practicamente absoluto dos medios de comunicación —ou, mellor dito, dos medios de desinformación—, xerando unha falsa ameaza rusa contra a UE, forma parte da guerra cognitiva de quinta xeración que o imperialismo leva anos implementando para manipular e preparar a poboación, creando unha atmosfera favorable aos seus plans de guerra.
A ditadura mediática modula a opinión xeral de grandes continxentes sociais, con especial incidencia na xuventude, xerando falsas ameazas. Esta estratexia permite ocultar, deformar e dispersar as necesidades obxectivas da maioría traballadora, substituíndoas por reivindicacións inofensivas, causas fragmentadas altamente funcionais para reforzar a hexemonía ideolóxica da burguesía.
A política do medo facilita o control da poboación, criminalizando a quen combatemos a ditadura global, sen falsas equidistancias e sen aliñarnos con ningunha das dúas caras en disputa do imperialismo.
O actual goberno español, logo da presión popular que condenou o xenocidio do sionismo con apoio da UE sobre Gaza, manifestou que cortara a venda e compra de armas con Israel. A realidade desminte estas declaracións. O Estado español segue colaborando directa e indirectamente co ente sionista.
Unha hipotética agresión de Trump contra Groenlandia sería un atentado contra a soberanía dun territorio, pero ao mesmo tempo podería rachar a propia OTAN. É esta posibilidade a proba definitiva de que a alianza é estruturalmente perigosa e inestábel?
O pobo de Groenlandia debe exercer o seu dereito de autodeterminación, ser dono dos seus inmensos recursos e utilizar a súa privilexiada situación xeográfica para mellorar as condicións de vida da súa poboación. Groenlandia non debe seguir sendo un territorio baixo administración de Dinamarca nin tampouco acabar sendo un protectorado ou un novo estado dos EUA.
Como analizades a situación en Venezuela e o papel dos EUA e da OTAN no contexto de soberanía e autodeterminación dos pobos?
As inmensas riquezas de Venezuela en hidrocarburos e materias primas estratéxicas, como terras raras ou ouro, combinadas coa crise estrutural do Imperio en plena decadencia, son as razóns da agresión ianqui contra a patria de Bolívar e Chávez.
A defensa da súa soberanía nacional, o seu proxecto de integración caribeña e latinoamericana plasmado na ALBA, e a negativa de Caracas a claudicar fronte ás políticas imperialistas da nova doutrina Monroe promovida por Washington están na orixe dos acontecementos en curso.
Primeiro bloquean o país, apoian unha oposición filofascista; posteriormente cuestionan a limpeza das convocatorias electorais —nas que só en dúas ocasións perdeu o chavismo, como eles mesmos recoñeceron— para xustificar unha intervención.
A inmensa maioría de Occidente e dos estados da UE apoian esta política imperialista que considera que o planeta é propiedade dunha oligarquía sen escrúpulos que, para perpetuar os seus obscenos privilexios, provoca guerras, crea ameazas como o “terrorismo islámico”, xustifica xenocidios e mantén políticas coloniais en África, promovendo golpes de estado contra gobernos populares de carácter antiimperialista que pretenden investir os seus recursos en mellorar as condicións de vida do seu pobo e non en seren saqueados por París, Londres ou Washington. Aí están os casos de Libia ou, máis recentemente, Mali, Níxer ou Burkina Faso.
O secuestro de Nicolás Maduro —o seu presidente lexítimo— e de Cilia Flores constata que o imperialismo do século XXI é similar ao do século XIX, igual de brutal. E confirma que todos aqueles relatos vendidos tras a destrución da URSS, segundo os cales o imperialismo xa desaparecera e se abrían novas relacións internacionais, eran pura propaganda imperialista.
España participa hoxe en múltiples conflitos de maneira indirecta —formación militar, venda de armas, control de fronteiras—. É isto compatíbel cun discurso oficial de defensa da paz?
Obviamente non. O Estado español forma parte da OTAN e da UE e, polo tanto, aplica as súas políticas imperialistas. Por moito verniz “progresista” que empregue o actual goberno de coalición do PSOE e Sumar para ocultar ou maquillar a súa política real de rearme, os compromisos do Estado español coa guerra global contra os pobos seguen inalterables.
En Galicia opoñédesvos ao desfile das Forzas Armadas previsto en Vigo en maio de 2026. Considerades que este tipo de actos normalizan o militarismo?
Claro que normalizan o militarismo. Son utilizados como lavado de cara dunhas Forzas Armadas emanadas da vitoria militar de 1939, derivada do golpe de Estado e do posterior xenocidio contra o noso pobo. Unhas Forzas Armadas que seguen sendo un niño reaccionario e fascista, unha ameaza para as liberdades e para a necesaria mudanza social, e que, polo artigo 8 da Constitución posfranquista de 1978, teñen a misión de impedir o exercicio do dereito de autodeterminación da Galiza e do resto de nacións ás que se nos nega a liberdade.
O CAOC e a Plataforma Galiza pola Paz, na que estamos integrados, convocarán un conxunto de iniciativas para denunciar este desfile.
Moita xente pregúntase se é realista pensar nun mundo sen exércitos. Podemos vivir sen eles? Que modelo alternativo de seguridade propoñedes?
O modelo de exército e de defensa está intrinsecamente vinculado ao modelo político de estado. Un estado capitalista como o español xera inevitablemente un exército imperialista.
Nun contexto belicista e de medo crecente, hai motivos reais para a esperanza?
Por suposto. Nunca choveu que non escampase. A historia da humanidade está chea de sátrapas, emperadores, ditaduras e gobernos xenocidas, mais tamén de rebelións e revolucións populares que os derrotaron e ensaiaron novas formas de goberno baseadas na xustiza social e no exercicio das liberdades colectivas.
Estamos plenamente convencidos de que os pobos do mundo lograrán —e lograremos— derrotar o fascismo e o militarismo que nos ameazan.
“Non hai país de paz sen cuestionar o modelo produtivo”
(mardelumes.org)
Mentres o mundo case asume a “inevitabilidade da guerra”, Galiza mantén a rúa viva contra a OTAN ou o xenocidio en Palestina, Venezuela… Cres que o discurso belicista non calla tanto na nosa sociedade como o fai noutros ámbitos?
O discurso belicista calla en todas as sociedades cando o principal argumento é o medo e a perspectiva é de inestabilidade política, sobre todo no ámbito internacional. Que un estado poida, con total impunidade, secuestrar o presidente doutro; que o xenocidio en Palestina non teña aparentes consecuencias para os criminais que o perpetran; ou que un membro de al-Qaeda se pasee libremente por medio mundo vestido de presidente sirio, colleitando parabéns e fechando acordos, é como para temer. Mais, alén desas evidencias, tamén hai quen fai diñeiro xogando no mercado do medo e colocando como inminentes hipóteses que teñen moi pouco de realistas. Por exemplo, unha invasión rusa de toda Europa.
Por sorte, no país temos organizacións capaces de facer a lectura correcta e mobilizar as rúas para, polo menos, tentar colocar un discurso realista e contrario a eses agoiros tan oportunos para algúns. Ademais, varias desas organizacións estamos a traballar en conxunto, a través da Plataforma Galiza pola Paz, para levar esas reflexións e esa mobilización á rúa.
Nun escenario de confrontación imperialista, como se constrúe unha solidariedade internacionalista que non caia nas trampas retóricas da OTAN nin de ningunha outra potencia?
É complicado, certamente, porque exixe un esforzo de análise que requere tempo, algún coñecemento sobre relacións internacionais e sobre como funcionan as políticas exteriores dun estado. Mais o principal é entender dous principios fundamentais do internacionalismo: que os pobos teñen dereito á súa soberanía, sen inxerencias, e que moitas veces un conflito que se nos presenta superficialmente como unha loita contra a tiranía ou pola democracia é, na realidade, unha operación mediática que oculta a man do imperialismo.
Isto non significa que todas as loitas que hai polo mundo contra un ou outro goberno non teñan cando menos unha parte lexítima. Mais o imperialismo aprendeu hai décadas a abusar e retorcer eses aspectos lexítimos a prol dos seus propios intereses, sobre todo alí onde os gobernos atacados lle resultan incómodos. É difícil separar o grao da palla, pero é un exercicio esencial.
Como debe confrontar o pacifismo galego o feito de que aquí se fabrique tecnoloxía militar? É posible ser un “país de paz” sen cuestionar o noso modelo produtivo? Como lle explicamos a un obreiro de Navantia que a súa nómina depende de armar unha teocracia que bombardea o Iemen? Ou o vehículo VAMTAC (Vehículo de Alta Mobilidade Táctica), fabricado en Valga?
Obviamente, non é posible ser un país de paz sen cuestionar o modelo produtivo. É que o modelo produtivo capitalista e as súas necesidades son, estritamente, a base do imperialismo. Isto é: o imperialismo é a forma que adopta o capitalismo cando se desenvolve ata o punto de necesitar cooptar e disciplinar mercados externos. Iso faise a través da industria militar, naval, aérea ou terrestre. Mais non só: tamén a través de políticas de control económico, onde participan a grande banca privada internacional, o FMI e o Banco Mundial, por exemplo.
Por tanto, é fundamental superarmos o modelo que precisa de todo ese armamento para conseguir os seus obxectivos.
Óscar Valadares, voceiro de Mar de Lumes. Manifestación contra a invasión de Venezuela. Foto cedida
Quen sostén hoxe o movemento pacifista galego? Hai unha conexión real entre a xeración do “Non á guerra” de 2003 e a mocidade actual ou falta relevo organizado?
O movemento do “Non á guerra” foi un surto de consciencia que se deu nun momento en que resultaba evidente que a invasión do Iraque non tiña nada que ver con evitar o uso de armas de destrución masiva ou con irlles levar a democracia. Era unha invasión por recursos e por control xeoestratéxico, e todo o mundo o sabía.
Mais, como dicía antes, o imperialismo tamén aprende. E agora, antes de invadir ou atacar un país, dedica tempo e esforzos a crear “monstros” cos que a maioría da xente pode estar de acordo en que deben ser “derrocados”. É o que fixeron no caso de Libia, Siria ou Venezuela; o que levan tempo facendo en Cuba; ou o que fan contra Rusia, por citar os exemplos máis claros. Dese modo, conséguese que moitas persoas que no seu día se mobilizaron contra aquela guerra fiquen agora na casa.
Aínda así, como dicía, hai organizacións no país capaces de mobilizar e contrapesar eses discursos que falan de gobernos ou réximes segundo interese. É só ver a mobilización na Galiza contra o xenocidio palestino: máis de dous anos de mobilización permanente, máis de 1.400 convocatorias por todo o país, en grandes cidades e en pequenos concellos. Nunca tiñamos visto nada igual. Ou sexa, hai un pobo capaz de situarse na pel doutro, de ver as inxustizas por baixo das mentiras. Só precisamos pedagoxía e mellorar a nosa capacidade de chegar á xente para desmontar o relato do imperialismo.
Fronte ao rearmamento, que ferramentas temos en Galiza para demostrar que o investimento militar é, en realidade, un recorte en dereitos sociais?
Temos dúas ferramentas moi útiles: as matemáticas e o sentido común. Por exemplo, o aumento do gasto militar que exixen os EUA a través da OTAN, como se vai pagar? E o plano RearmEurope que anunciou a UE, cifrado en 800 mil millóns? Só temos que botar contas básicas. Deses 800 mil millóns, á Galiza tocaríalle achegar arredor de 4.800 millóns. Con iso dá para financiar toda a sanidade pública do país durante un ano, ou todo o orzamento do ensino público durante case dous anos. Con iso poderíase construír vivenda pública ou multiplicar por cinco o gasto social.
Mais non só iso. Na Galiza xa estamos a gastar 1.800 millóns ao ano na industria militar. Así que, como se paga todo iso? Só hai dúas maneiras: ou vía impostos especiais, que ao final minguan a capacidade económica das clases populares, ou desviando fondos -que agora usamos para a saúde, o ensino e os servizos sociais- para comprar armas e tecnoloxía militar. Para todo non dá. En todo caso, quen ten que explicar como pretende gastar esas cantidades indecentes aínda non o fixo. Non nos explicaron como chegaron a esas cifras nin que é exactamente o que queren comprar con elas. E é unha información que deberiamos exixir, sen dúbida.
Por que para a liberación nacional de Galiza debería ser prioritario o que acontece hoxe no Sáhara, no Donbás ou no Kurdistán? Como llo explicamos á xente da rúa?
É importante porque nós non vivimos á marxe do mundo. Así que o que acontece a outros pobos ten implicacións directas e indirectas para nós e para o noso proceso político. Do mesmo xeito que acontece coa apertura multipolar: é máis doado para un pobo exercer o seu dereito á soberanía nun contexto onde ese dereito é respectado e asumido como normalidade, e tamén se a arquitectura das relacións internacionais fai posible relacionamentos máis abertos entre os pobos.
Os procesos políticos que mencionas no Sáhara, no Donbás ou no Kurdistán son enormemente diferentes entre si, e ningún deles serve para ser incorporado ao noso propio proceso de emancipación de maneira mecánica, pero de todos podemos tirar ideas e conclusións. O esencial, insisto, é sermos o suficientemente hábiles e pedagóxicos como para explicar a necesidade da soberanía. E se temos exemplos que usar, cada cal no sentido que mellor aplique ao noso caso específico, mellor.
Cres que existe unha solidariedade de dúas velocidades no Goberno galego (Ucraína vs. Gaza/Sáhara) supeditada aos intereses xeopolíticos da OTAN e do Estado?
O que creo é que no ámbito deste goberno galego non existe tal cousa como a solidariedade. Tras o bipartito, a Xunta de Galiza renunciou conscientemente a ter calquera posición sobre o que pasa no mundo, e as relacións internacionais que tece son estritamente interesadas, ao servizo do Partido Popular. Os esforzos, se é que hai algún, póñense no control do voto do CERA. O resto non interesa e, se hai algún tipo de acción ao respecto, limítase sempre ao que interesa ao Partido Popular a nivel político.
Por iso é indignante que a Xunta de Galiza se teña pronunciado ao respecto da guerra no Donbás, reproducindo de xeito mecánico as posicións pro-OTAN do PP en Madrid, e, en troca, non teña sido capaz sequera dunha declaración institucional ao respecto do xenocidio palestino, onde a posición moi maioritaria do pobo galego se ten expresado sobradamente e durante máis de dous anos nas rúas.
Son as forzas políticas da esquerda galega o suficientemente contundentes contra a deriva belicista actual?
Na miña opinión, a esquerda galega ten moi claro o que nos xogamos con esta deriva e é perfectamente clara na súa mensaxe. Outra cousa é que a mensaxe chegue, cando a práctica totalidade dos grandes medios, os que son capaces de crear tendencia política e moldar a opinión pública, ocultan esas mensaxes e enchen as súas capas de alarmismo e medo, como dicíamos antes.
Que a maioría das forzas de esquerda do país estean hoxe traballando conxuntamente nunha plataforma pola paz é tamén proba de que, alén do discurso —que é esencial—, tamén se están a facer esforzos no plano da mobilización social, precisamente para tentar contornar ese silenciamento mediático.
Tedes preparada algunha acción contra o desfile militar en Vigo?
Si, no marco da Plataforma Galiza pola Paz estamos precisamente estes días deseñando un programa de actividades pedagóxicas, de socialización e mobilizadoras contra ese desfile, que non por acaso se vai celebrar no noso país. O que temos claro é que nós non temos nada a gañar coa militarización nin coas aventuras imperialistas ás que serve.
Cales son os vindeiros pasos de Mar de Lumes para que a indignación ética se mude en presión política real?
Mar de Lumes leva máis dunha década facendo un traballo de socialización e mobilización ao respecto destas cuestións. É un traballo modesto porque, nun escenario de puro individualismo onde cada día se nos repite que cada quen atenda ao seu e nada máis que ao seu, as forzas son tamén limitadas. Mais tamén estamos observando que cada vez hai máis persoas que están a ler o panorama político nos mesmos termos en que nós o lemos, e iso permitirá avanzar e profundar na nosa liña de traballo.
