Cando souben que entraba no selecto club dos doentes graves deste mundo, abril rolaba a maio. Foron días de interna tribulación, de preocupación e cariño por parte de Ana, das fillas e fillos, da familia e das amizades, da xente que te agradece, camiñantes neste meu camiño.
Pero a primavera entraba con forza, un estoupido de cor, recendo, verdor, enerxía vital. E levaba días sementando, preparando, limpando, plantando. Ser e sentirse aliado da primavera é unha das grandes metáforas dunha vida plena.
Aliarse coa primavera. Acoller a vida, empurrar a vida, protexer a vida. Ser parte desa coalición creadora: a auga, a quentura e a lentura, a luz crecente… Toda unha experiencia relixiosa. Como nadar, aboiar na mar aberta, nun útero sagrado e salgado, ese agradecido sentimento oceánico que, por prescrición facultativa e sentido común –o pouco que me queda–, non puiden practicar este verán.
Admiro e agradezo as experiencias relixiosas ou místicas de xente benquerida, con conexión directa e familiar co mellor Deus posible, o único que paga a pena da fe (“a pena da fe”, tema para unha tese, unha antítese –“a graza da fe”– e unha síntese), o todogarimoso, a gran coidadora, o cómplice da bondade humana, o pai das apertas perdoadoras, a nai do colo reparador. Son vivencias que axudan a vivir, porque acompañan, complementan o que un vive por dentro, aínda que un, preso dunha permanente autocrítica e dúbida depuradora, non sexa quen de ter esa cobertura mística sempre e en todo lugar.
Pero a refachos e indirectamente, si que teño cobertura. Á parte dos arrebatos da auga e da primavera, son dos da “Confraría do Desencravo”. Coma no cruceiro de Eiroa (Barro-Noia), ese que un temporal – dous meses despois de Trump, vaia metáfora- esnaquizou este ano. Desencravar a dor do mundo, reparar as desfeitas, sandar as feridas. A relixión dos profetas e de Suso de Nazaré, o fillo da humanidade, do carpinteiro e de María a labrega educadora.
Bico con devoción relixiosa as mans das médicas e dos xornalistas de Gaza; e bico a terra que pisa quen acolle e dá vida e futuro a un meniño con discapacidade. Sinto que hai algo divino en quen abraza, forma e integra a menores inmigrantes. E, última descuberta, vivo unha emoción relixiosa moi especial cando me tratan coa quimioterapia, con profesionalidade e agarimo, no Servizo de Oncoloxía do CHUAC. Porque os servizos públicos pagados con impostos son a solidariedade e a tenrura organizada e estruturada. Porque na xustiza social e nos dereitos humanos hai moito aquel de transcendente. Cando menos para os da miña confraría.
