O encanto do lugar
Somos poucos? Non o sei. Xa non somos a Romaxe dos milleiros, agora somos a Romaxe dos centos. Pero a todos nos abrazou o espazo que a natureza e a historia construíron en Bascuas, asombrosamente acolledor. Rodeados por unhas pedras sabiamente mampostadas, musicamos unha celebración chea de beleza, de ben e de verdade.
Guitiriz, con Alfonso Blanco Torrado, deu vida a Xermolos, bendita creación de proximidade e humanidade
Como conseguimos ese agarimo inesperado? Entre outras cousas, grazas á inaccesibilidade. A accesibilidade, tan necesaria nas nosas casas e nas nosas rúas para facilitarnos o día a día, tórnase, como tantas cousas boas, esquiva e agresiva cando a queremos forzar. Se Bascuas é un recanto de acollemento afectivo é grazas a que non é facilmente accesible. Hai que facer un esforzo para chegar, como todo lugar que a natureza reserva de seu. O ser humano sobra en moitos espazos naturais. Só hai biodiversidade cando o ser humano dá un paso atrás. E Bascuas, sen ser inaccesible, é menos accesible que outros lugares, de aí a súa especial beleza. Por iso foi fermoso achegármonos camiñando ao santuario.
As pedras cantan porque calamos os humanos. E canto máis calamos, cando menos agredimos a contorna, mellor cantan as pedras e con elas a vida que xorde asentada nelas. O sagrado tamén está nas pedras e nos ríos, como o que cruzamos por riba da ponte e ao que Díaz Castro lle adicou uns fermosos versos.
Causas e boas referencias
Palestina foi, como non podía ser doutra forma, parte importante da nosa celebración ao contemplar con frustración e resistírmonos con claridade a que a deshumanización, a masacre, a limpeza étnica e o xenocidio en directo se impoñan nunha guerra de exterminio que non respecta o máis mínimo dos principios e regras do dereito internacional humanitario. Frustración ao contemplarmos como o odio e a violencia, que sementa máis odio e violencia para futuras xeracións, segue a ser a forma preferida de resolver conflitos con fondas raíces históricas. Moitos dos nosos pesares veñen por non termos un camiño certo, por non sabermos como rebaixar un mal que aniquila a vítima, sen deixar de ferir ao violento. Bascuas foi coñecida polas súas chaves que sandaban. Con que chave volvestes para a casa despois da Romaxe?
O sagrado tamén está nas pedras e nos río que cruzamos e ao que Díaz Castro lle adicou uns fermosos versos.
Guitiriz, con Alfonso Blanco Torrado, deu vida aos fantásticos Xermolos, bendita recreación de proximidade e humanidade; unha chave que ten curado moito, mesmo moito máis do que os seus membros pensan, porque da mesma forma que nunca sabemos todo o mal que facemos, tampouco sabemos ata onde pode chegar todo o ben que construímos. E Xermolos leva facendo moitas cousas ben durante moitos anos. Benia Xermolos!
A festiña da boa irmandade
A sandadora rumboia veu darnos azos renovados para danzar de forma libremente achegada ao noso próximo, a aquel que comparte con nós o espazo, veña do lugar ou de lonxe. Rumboiar é saberse fillos da solidariedade, da igualdade, do coidado e da alegría. É bailar e acoller e sentirse acollido, sorrir e recibir un sorriso, unirse grazas ás mans que chaman pola irmandade e pola xustiza, que berran secamente para que o mal abaixe a cabeza e se sinta indefenso fronte aos ríos de solidariedade que poden construír a música e a irmandade.
E despois da primeira celebración, vén a segunda celebración, na que de novo volvemos partir o pan, pero desta vez acompañado de tortilla, de queixo e empanada, de mazás e máis de biscoitos, creacións que tanto lles agradece o padal ás mans que as traballaron.
Esas sobremesas nas que nos contamos o ben e o mal que nos van as cousas, onde nos sentimos unha anécdota querida do Universo, contemplamos como unha nova pulga irimega fai presenza e nos vén remexer a vida (desta volta, cun nome tan querido como Camilo). Tantas cousas que nos pasan e que nos deixan de pasar… A Romaxe fainos humanos. A bondade e a xenerosidade, malia todo, seguen tendo a última palabra.
Galería de imaxes
