Un dos momentos máis emocionantes da Romaxe de Bascuas foi a intervención, durante a celebración, do representante de Palestina. Gustoume o xeito sinxelo de explicar o que estaba a vivir o pobo palestino e como cambiou a vida alí. Dá noxo ver como o forte abusa do pequeno ante a mirada pasiva do resto do mundo, que mira hipocritamente para o seu embigo. Gustoume escoitalo comedido, lembrando os tempos pasados de convivencia sen botar xenreira no seu falar. Gustoume sentir o esforzo por falar galego, sobre todo nas palabras máis afectivas.
Facer algo nesta situación é ben difícil. Todo o mundo ten unha sensación de impotencia ao ver as imaxes de inocentes sufrindo e de edificios derrubados. Pero algo si que se fixo. Ante o chamamento á indiferencia, baseada na demagóxica falacia de non mesturar deporte e política, houbo xente que se puxo nas beiras das estradas e parou a Vuelta Ciclista, porque alí había un equipo que representaba aos fortes.
Non creo que aos poderosos israelís lles importe que haxa grupos de loitadores contra o xenocidio que vemos todos os días nos telexornais, pero, cando menos, non se pode dicir iso de “todos son iguais”. Para a guerra, nada.
